Ik ben gek op sinaasappels. Voorheen kocht ik bij Appie Happie heerlijke grote glanzende exemplaren, keurig verpakt in een netje, compleet met een prijsje eraan. ‘Produce of Spain’ stond er altijd op. En dan was ik nieuwsgiering hoe ze dan in dat netje terecht kwamen, en hoe die boomgaarden eruit zagen waar ze groeien. Hier in Portugal zijn de sinaasappels nog lekkerder dan die van Appie Happi.
In de gemeentelijke overdekte markt van Nazare zit alle dagen een klein oud vrouwtje achter haar kleine verzameling moestuin spullen. Wat groene en licht rode tomaten, vreemdgevormde parika’s, een paar uien. En een grote berg sinaasappels en mandarijnen. Ze ziet me al van ver aankomen en zwaait naar me en dan maak ik een prachtige buiging voor haar en dan kraait ze van plezier en geeft me een grote plastic zak en mag ik zelf mijn sinaasappels uitzoeken. Ze zal wel weduwe zijn, want ze is geheel in het zwart gekleed. Zo kan je dat zien. Vele wat rijpere vrouwen hebben hier hetzelfde modelletje kleding aan. Niet zo uitbundig hoor, zelfs een beetje saai misschien, maar er is kleur. Behalve weduwen. Die hebben geen kleur meer. Die zijn van tot top teen in het zwart. Niet alleen hun man weg maar zelfs hun kleur…
Als ik mijn plastic zakjes heb gevuld met wat ik hebben wil dan schrijft ze me op een papiertje wat ik moet betalen. Da’s makkelijk, want wat ze zegt begrijp ik natuurlijk niet. Ik ga dan in mijn portemonnee naar klein geld zoeken en zij moffelt dan stiekem nog een extra peer, een paar tomaten of nog een sinaasappel in mijn rugzak. Ik zeg dat ze een schat is en ze schatert. Ik wandel weer terug naar de boot en onderweg zie ik hoe die sinaasappelboompjes eruitzien…
Willem a/b ‘The Way ToBrisbane’
Dit bericht is doorgepost op het forum »
Wat een leuke column, Willem, dank je wel!
Zie het vrouwtje en je buiging helemaal voor me ;)