De levensgevaarlijke onderneming cq. het vakantiereisje van Laura Dekker zit er ‘bijna’ op. “Nog maar 3200 mijl te gaan tot de finish in St.Maarten,” schijft ze in haar update van 30/12. De Nederlandse pers zwijgt; waar iedereen een paar jaar geleden vond dat de overheid alles moest doen om dit verwende meisje te weerhouden van haar zelfmoordmissie heeft, nu ze heeft laten zien te kunnen zeilen, niemand nog interesse in nieuws over een simpel vakantieriesje van een puber. Tenzij het negatief is.
Ergens hebben we collectief besloten dat de onverantwoordelijke plannen van Laura niets meer blijken te zijn dan een relaxed snoepreisje. Dat Laura niets ernstigs is overkomen weigeren we toe te schrijven aan het feit dat ze kan zeilen en een gezond stel hersens heeft. Nee, we concluderen dan liever dat het allemaal eigenlijk niks voorstelt en dat iedere sufferd met een bootje zo’n reis kan maken.
Lucas Schröder is een prachtig voorbeeld van dit Nederlans Klein Denken. Voor Laura vertrok schreef hij een column over het solozeilen rond de wereld: eenzaam en loodzwaar. Laura blijkt het echter aan te kunnen en wordt, samen met Schröder, op de nominatielijst voor de van Rietschoten Trofee geplaatst. Schröder, zijn eerdere mening blijkbaar helemaal vergeten, wil daar niets van weten. “Door mij op hetzelfde podium te presenteren, zullen mijn zeilprojecten en prestaties onwillekeurig met die van Laura worden geassocieerd en vergeleken.”
Schröder, in gevecht mijn zijn ego, gebruikt het woord ‘onwillekeurig’ waar hij ‘terecht’ bedoelde. Door Laura en Lucas op hetzelfde podium te presenteren worden zijn zeilprojecten en prestaties terecht met die van Laura geassocieerd en vergeleken. En dan moet hij het voetstuk delen. Met een pubermeisje! Dat is duidelijk een stap te ver en Lucas haakt, overladen met begrip en schouderklopjes, af. De Trofee loopt hij mis, maar zijn ego is weer volledig opgepoetst. Nederland is tevreden, dát hebben we toch maar weer mooi duidelijk gemaakt.
De reis van Laura Dekker is zeker geen relaxed snoepreisje, evenmin is het een onverantwoordelijke, levensgevaarlijke missie. Laura is de uitzondering op de regel en weet, ondanks haar jonge jaren, precies wat ze doet. Ze heeft laten zien dat ze kan zeilen, voor zichzelf kan zorgen en weet wanneer ze dingen in overleg moet doen en wanneer ze haar eigen gang kan gaan. Daar hoef je haar geen trofee voor te geven, noch op een voetstuk te plaatsen. Maar ze verdient wél respect en erkenning voor haar prestatie.
Ben benieuwd wat ze met de uitnodigingen voor DWDD, P&W, Nieuwsuur, etc. gaat doen, want reken maar dat ze haar graag willen hebben!
Goede column!
Het is bijzonder om te merken dat Laura veel met iedereen doet, positief of negatief. In een blog op Viva zijn de reacties zeer gemengd.
http://www.viva.nl/2011/12/31/zeilmeisje-laura-dekker-finish-wernerblog/
De zeilers zijn doorgaans positief. Anderen zien toch vooral een “verwend pubermeisje”. Grappig eigenlijk. Ik zou er wel eens een sociologische studie over willen zien.
Ik vind het geweldig van haar, RESPECT!!
Dat je op die leeftijd al je dromen achterna gaat. Ik volg haar blog al vanaf het begin en stond er ook vanaf het begin achter. Hoe vaak ik “haar” niet heb lopen verdedigen tegen collegae die “tegen” waren…..